شب لکاته
از : ساغر رمضا نی

از درد به خودم پناه مي برم
و از اشک به اين شب لکاته
سوت و کوري اين زندگي اما آرامم نمي گذارد
آسمان،
مست و بي خبر
و شب، که با تنهايي ام مي آميزد
- اين لکاته سياه-
و تنهايي بي شرم من چه ها که نمي کند با آن اندام جهنمي
با لبهاي سرد ماسيده اش
با آن موهاي خيس خزه بسته
اين گوي سينه هاي خاکسترينش
آن....
اين....
محال بودنت - مي دانم - حتمي است
و فردا
مني ديگر
از ميان اين زمهرير بي ستاره
زاده خواهد شد
يادم باشد مراسم نامگذاران بگيرم اين بار
تا هر که از راه رسيد صدايم نکند: آي... نگفتي مادرت کدام شب ....!!!
تو نيامدي
من نرفته ماندم
هيچ کس ما را نشناخت!
و شب ... مرا آبستن است!
تلخ تر از شب من دستان توست
و  نوازشهاي بي خبري ات
کهنگي اين عشق سکرانه اش کرده
پاييز خزان آلوده بي برگ
برهنگي ام را لباس است و
تن سوزان من است که پاييز را تا زمستان زنده نگه خواهد داشت....!