پشم و آتش
از: رضا بی شتاب

تباهی چو سی ساله شد در زمان
برون جَست از سایه نسلِ جوان
خروشی برآمد ز ژرفایِ ژرف
به لرزه درآورده خوابِ دَدان
چنین گفت کِای اهرمن نابکار:
گرفتم کنون من سرِ دست جان
زمان و زمین را به هم بر زنم
ز بیدادِ شیخان فغان ای فغان
جوانانِ جانبازِ این میهنیم
ز ابریشم وُ آتشِ جاودان
همه اخترِ خاکی و کیمیا
چکیده ز چشمِ ترِ آسمان
سریرِ ستم را به زیر آوریم
شگالان برانیم ازین آشیان
نگهبانِ بوم وُ بر وُ شرزه ایم
گلِ لاله ی سرخِ صد بوستان
مشو خیره وُ خونِ ایران مریز
مکن چهره ی عاشقان ارغوان
به سودای قدرت مَدِر سینه ها
رخِ داغداران مکن زعفران
به پایانِ کارت هم اندیشه کن
نیابی پناهی تو در یک مکان
به گرداب وُ چنبر در اُفتی تو خوار
سرانجامِ ظالم چنین بی گمان...
چه جز پستی و نیستی تحفه تان
به گرگ وُ به کفتار وُ سگ میزبان
بسی سوخت سرمایه وُ کِشت وُ کار
به دستِ شما هرزگان وُ بدان
نشستی تو بر خوان و بر تختِ خون
به دریاجنون می کِشی بادبان
چه بسیار پتیاره و بدسگال
که در گورشان گم شده داستان
درنگی کن و دادخواهان نگر
چنین خیزشی بت شکن شد کلان...
به فرمانِ مفتی وُ دیوِ پلید
مصمم به کُشتن شده پاسبان
به تعزیرِ آزادی آمد مُرید
مُسلّح به گُرز وُ به تیغ این سگان
پُر از کین وُ بیداد وُ نامردمی
شد آماده دژخیمِ خون جان ستان
به دزد وُ به مزدور داده تَبَر
که تا بشکند هر درخت استخوان
سپاهِ سیاهی وُ سالوس وُ ترس
مهیّا و جلادِ جان ترجمان
به دستورِ شیّادِ شدّاد خو
گرفتند وُ کُشتند؛ هم این وُ آن...
دگرباره آمد «ندا» ها پدید:
که انسان! تن از بندگی وارهان
به شور وُ شرر شعله ور شو دلا
سرودِ رهایی به باران رسان
تو گر خسته ی خصمِ این خانه ایی
به پا خیز وُ آتش فکن در جهان
کنون هر کران دیده ها سویِ تو
وزان گشته فریاد تا کهکشان
شگفت آمد از این دلیرانِ گُشن
دگرگونه شد واژه ی پهلوان
ازین پس سرآغازِ هر چامه اید
گُلِ روشنید وُ روان گُلسِتان
سیه نامِگانِ ستمکاره را
به چالش کشیدید وُ شورش عیان
هلا روزِ آزادی وُ رَستن ست
ز ایرانزمین این رسد ارمغان
خرد ورز و دانا و گُردیم ما
پیامی سِتُرگ ست در هر بیان
دگر بیش ازین در سکوت وُ سکون
نمانیم وُ آمد گَهِ امتحان
خموشی و تمکین و تشویش را
به اندیشه در هم نوردد زبان
دگر رنگِ ظلمت نگیرد دلی
به شادی غزل خوان شود هر دهان
روان گشته با روشنی پیکِ ما
به میدان ببین رزممان را نشان
همه رشته ی ظلم وُ تزویر وُ زور
ز هم بگسلانیم دشمن بِدان
خجسته یکی جنبش آغاز شد
فروزنده باد آشکار وُ نهان
نظامی چنین خودسر وُ خود پرست
بمیرد بپوسد همه در خزان
بخوان درسِ عبرت ز تاریخِ ما
گریزان به زاری شَوی از میان

2009-06-27

ای خاک عصیان زده
سیاهپوش آزادی
گهواره ی من
نگاه کن
سفیران گلوله را
این جا گلوله تنم را بوسه باران می کند
این جا صدای گلوله لالائی وطن شده
و خشم میهن در میان خون و لاشه رویای آزادی را خواب می بیند
محله ها پر از نعره اند
برخیزید واژه های من
که برای هم آغوشی تان پرپر می زنم
من اینک در سکوتی عصبی برای سرودن آزادی داغم
و طغیان نعره واژه ها را دوست دارم
در دایره ی سرگردان مرزهای خط کشی شاعران که با چشمانی مرده نگاه می کنند
من ایستاده ام
و پای کوبان عبور می کنم
من از هرم های سرد نفس های به خواب رفته بیزارم
این جا پر از صدای آشناست
برخیزید واژه های من
که خدا را هم آتش زده اند
به زانوان خسته ام
به دستان پینه بسته ام
به عشق مادرم
به جهیزیه ی خواهرم
به اسیران دربند قسم
من تصویر تیربارانم را در ذهنت خواهم کشت
تو ای دیو خفته در تاریکی این آشیان را نلرزان
آخر من تپش آزادیم
من آزادیم

21 ژوئن 2009

صید حلال
از: شمس لنگرودی« برای دخترم ندا آقا سلطان »

دخترم
سنت شان بود
زنده به گورت کنند
تو کشته شدی
ملتی زنده به گور می شود.
ببین که چه آرام سر بر بالش می گذارد
او که پول مرگ تو را گرفته
شام حلال می خورد.
تو فقط ایستاد ه بودی
و خوشدلانه نگاه می کردی
که به خانه ات بر گردی
اما دیگر اتاق کوچک خود را نخواهی دید دخترم
و خیل خیال های خوش آینده
بر در و دیوارش پرپر می زنند.
تو مثل مرغ حلالی به دام افتادی
مرغی حیران
که مضطربانه چهره ی صیادش را جستجو می کند
تو به دام افتادی
همچون خوشه ی انگوری
که لگدکوب شده
و بدل به شراب حرام می شود.
کیانند اینان
پنهان بر پنجره ها، بام ها
کیانند اینان در تاریکی
که با صدای پرنده ی خانگی
پارس می کنند.
کشتندت دخترم
کشتندت
تا یک تن کم شود
اما تو چگونه این همه تکثیر می شوی.
آه ندای عزیز من
گل سرخی که بر گلوی تو روییده بود
باز شد
گسترده شد
و نقشه ی ایران را در ترنم گلبرگ هایش فرو پوشانید
و اینانی که ندا داده اند
بلبلانند
میلیون ها تن که گرد گلی نشسته
و نام تو را می خوانند.
یعنی ممکن است صداشان را که برای تو آواز می خوانند نشنوی
یعنی پنجره ات را بستند که صدای پیروزی خود را هم نشنوی
ببین که چه آرام سر بر بالش می گذارد
او که صید حلال می خورد.