غزل ...
از: استاد سخن سعدی شیرازی

گرم قبول كني ور براني از بر خويش

نگردم از تو و گر خود فدا كنم سر خويش

تو داني ار بنوازي و گر بيندازي

چنان كه در دلت آيد به راي انور خويش

نظر به جانب ما گر چه منتست و ثواب

غلام خويش همي‌پروري و چاكر خويش

اگر برابر خويش به حكم نگراري

خيال روي تو نگراردم از برابر خويش

مرا نصيحت بيگانه منفعت نكند

كه راضيم كه قفا بينم از ستمگر خويش

حديث صبر من از روي تو همان مثلست

كه صبر طفل به شير از كنار مادر خويش

رواست گر همه خلق از نظر بيندازي

كه هيچ خلق نبيني به حسن و منظر خويش

به عشق روي تو گفتم كه جان برافشانم

دگر به شرم درافتادم از محقر خويش

تو سر به صحبت سعدي درآوري هيهات

زهي خيال كه من كرده‌ام مصور خويش

چه بر سر آيد از اين شوق غالبم داني

همان چه مورچه را بر سر آمد از پر خويش

غزل ...
از: مهرانگيز رساپور (م. پگاه)
بزد به نام غزل بر جبینِ آيينه
زِ خشتِ خام سياهی که داشت در سينه
اگر ز عشق و وفا گفت باورش نکنيد
چرا که رشک و حسد دارد او به آيينه
مگو ز تابشِ نور و ز لطفِ گل که دلش
تهی ز عاطفه است و لبالب از کينه
در انحصار خود انگارد او حقیقت را
چرا که جهل و جنون کرده‌اش قرنطينه !
بداد حکم حلال و حرام چون آخوند
که جز تقلبِ مطلق نداشت پیشینه
سخن درست بگويد فقط ز خصلت دیو
که بوده دیو درونش رفيق دیرینه
فرشته چون ز دل و جان و ديده‌اش بگریخت
به جاش بر سر و روی‌اش نشست بوزينه !
هنوز رسم و رهِ عهدِ بوق می‌پوید
هنوز توی دهانش غذای پارینه !
خدا شفاش دهد زان که ناله و نفرين
همیشه بسته به گِردِ زبان او پينه !
خوشا پگاه به حالت که با هنر کردی
ضمیر بی‌غشِ و بخشنده را نهادينه !

دو رباعی
از: حکیم عمر خیام نیشابوری

ايدل تو به اسرار معما نرسي

در نكته زيركان دانا نرسي

اينجا به مي لعل بهشتي مي ساز

كانجا كه بهشت است رسي يا نرسي

*****