غزل ...
از: عراقی

ما دگرباره توبه بشكستيم

وز غم نام و ننگ وارستيم

خرقهء صوفيانه بدريديم

كمر عاشقانه بر بستيم

در خرابات با مي و معشوق

نفسي عاشقانه بنشستيم

از مي لعل يار سرمستيم

وز دو چشمش خمار بشكستيم

شايد ار شور در جهان فگنيم

كر مي لعل يار سر مستيم

چون بديديم آفتاب رخش

از طرب، ذره‌وار، بر جستيم

چنگ در دامن شعاع زديم

تا بدان آفتاب پيوستيم

ذره بوديم، آفتاب شديم

از عراقي چو مهر بگسستيم

اين همه هست، خود نمي‌دانيم

كين زمان نيستيم يا هستيم؟