سازمانهای سیاسی خارج از ایران و وسایل ارتباطات جمعی یک جانبه قضاوت میکنند.
زمانیکه نشریات ایرانی در کشورهای خارجی را ورق میزنیم جز مطالب ناگوار و ناخوش ایند نسبت بایران چیز دیگری توجه ما را جلب نمیکند. اعتصاب غذای زندانیان سیاسی  نارضایتی مردم از گرانی و فقر شقاوت و زورگویی دولت عنوان تیترهای عادی مقالات است. این روش طوری در بنیان ساختمانی این سیستم حک شده که کوچکترین اظهار عقیده ای خارج از این مسیر مزد گیر جمهوری اسلامی معرفی شده باید خاموش ماند. سازمانهای سیاسی و مدافع حقوق بشر هم بنوبه خود در این یک جهت بینی سهیم بوده و نسبت بعقایدی که با تعبیر انها از ازادی و ازادگی مغایرتی داشته باشد احساس نا امنی کرده و از خود انعطافی نشان نمیدهند.
موضوع مورد مثال که میتواند این تناقض و یکسو بینی را برای ما روشن کند عکس العمل  عده ای از ایرانیان مقیم مونترال در واقعه اخیر مرگ یک ایرانی تباربدست پلیس مونترال بود. بطوریکه تمام سازمانهای حقوق بشر و نشریات با مقالات پی در پی و گردهمایی در میادین شهری سعی کردند مقامات پلیس و دولتی را محکوم کرده و در ضمن یادبودی هم ازشخص معدوم کرده باشند.
 « دنباله نوشته را در ستون روبرو بازدید کنید »